Welke vraag durf jij jezelf nog steeds niet te stellen?
Het was een warme zondagochtend toen ik op de bank zat in mijn vakantie bungalow. De stilte was anders dan anders. Niet rustgevend, maar confronterend. Ik was net gestopt als tennisleraar en voor het eerst in lange tijd had ik geen plan meer. Geen richting. Alleen die ene vraag die bleef terugkomen: wat nu?
De televisie stond aan zonder dat ik er echt aandacht aan gaf, tot er ineens iemand in beeld verscheen. Een man zonder armen en benen, die begon te vertellen over zijn leven. Zijn naam was Nick Vujicic. Hij sprak over hoe hij binnen 24 uur één van de meest gevraagde sprekers ter wereld werd. Ik weet nog precies wat er op dat moment gebeurde. Niet op het scherm, maar in mij. Had ik ook niet zo'n verhaal, al ongeveer 30 jaar op de plank liggen. Zelf de titel van mijn boek had ik ook al zo lang. "Trapped in a Dream". Never lose your drive.
Daar zat ik, met alles wat hij niet had. En toch voelde ik me vast. Gevangen in een gevangenis, met de deur wagenwijd open.
Die gedachte kwam hard binnen. Hij had geen armen, geen benen. En ik? Ik had alles. En toch zat ik gevangen. Niet in een cel, maar in mijn eigen verhaal. Op dat moment kon ik het nog niet helemaal plaatsen, maar ergens voelde ik dat dit besef groter was dan dat ene moment.
Die echte confrontatie kwam pas later. Terug denkende aan dat ene moment, dat alles weer zou veranderen.
Op mijn donkerste moment lag ik in een psychiatrisch ziekenhuis, op suïcide watch. Alles was me afgepakt: mijn vrijheid, mijn richting, mijn hoop. Als ik eerlijk ben, wilde ik niet meer verder. Het voelde alsof er niets meer over was om voor te vechten.
Totdat er een bewaker naar me toe kwam. Hij zei niet veel. Hij gaf me een blaadje en een stompje potlood. Achteraf gezien misschien levensgevaarlijk, maar op dat moment bleek het precies te zijn wat nodig was.
Hij keek me aan en stelde één vraag: “Wil je voor mij opschrijven wat er nu door je heen gaat… wie is Frank?”, ik weet dat je niet meer wilt en misschien snap ik dat ook wel, maar ik ben toch benieuwd?
Die vraag raakte iets wat ik zelf al die tijd had vermeden.
Die nacht begon ik te schrijven. Zonder plan, zonder masker, zonder de behoefte om het mooi te maken. Alleen de waarheid. Wat eruit kwam, waren dertien pagina’s. Ik gaf het de titel "Living in Shadowland". Ik wist toen nog niet dat juist die dertien pagina’s alles zouden veranderen.
Want daar, op dat papier, zag ik voor het eerst echt wat er aan de hand was. Ik leefde mijn verhaal niet. Ik leefde een kleinere versie van mezelf. Een veiligere versie. Aangepast. Maar niet de echte.
En dat is waar het uiteindelijk in het leven om gaat. Het verhaal dat jij jezelf vertelt over jezelf, op de momenten dat niemand luistert. Dat is wie je bent. Maar hoe ver zit je vandaag af van dat verhaal? Wie en wat heb je vandaag nodig om dat echte verhaal te gaan leven, dat verhaal wat jou echt gelukkig maakt. Het verhaal waarvoor jij op de wereld bent, jouw eigen unique verhaal.
Het is niet voor niets dat meer dan tachtig procent van de mensen aan het einde van hun leven spijt heeft. Niet van wat ze gedaan hebben, maar van wat ze niet hebben gedaan. Van het niet leven van hun eigen verhaal.
Die dertien pagina’s werden later het fundament van mijn boek Trapped in a Dream, Never Lose Your Drive en de basis van mijn keynote If I Only Had…. Wat begon als een overlevingsmechanisme, groeide langzaam uit tot een missie: mensen laten zien dat hun verhaal niet vaststaat.
Soms moet je gewoon even aangezet worden, om je eigen verhaal te gaan leven. Dat noem ik een Dream-Driver, iemand die je terug brengt naar de droom, die altijd op je blijft wachten, tot je hem gaat leven. Die droom die jou echt betekenis geeft. "I love being a Dream-Driver".
Jaren later, hoog in de lucht, kreeg dat verhaal een onverwachte wending. Hollywood-stuntman en inmiddels filmregisseur Chuck Borden las mijn boek tijdens zijn vlucht naar de première van Fast X in Los Angeles. Boven de wolken werd hij geraakt, niet door fictie, maar juist door de realiteit van het verhaal.
Zijn reactie zei eigenlijk alles: “Reality is far more exciting than making stuff up. You can’t fake reality… and your book proves it.”
Voor hem was het meteen duidelijk dat dit verhaal verfilmd moest worden.
Ruim een jaar later stonden we op de Zuidas. In die periode had ik gesprekken gevoerd, opnames gemaakt en zag ik het script stap voor stap tot leven komen. Het eerste script ligt er nu. Een eerste versie, zoals dat gaat in de filmwereld, maar het begin is er.
Onderweg ontstond er nog iets anders. Geen standaard interviews of oppervlakkige gesprekken, maar iets wat dichter bij de kern ligt. De DocuCast: echte gesprekken, gefilmd op locatie, rauw en eerlijk. Alsof je als kijker letterlijk over mijn schouder meekijkt. Een geweldig concept van Stefan Lens, die al 2 jaar alles vastlegt, waardoor alles veel duidelijker wordt.
Toen Chuck het project omschreef als een echte “Tom Hanks movie”, besefte ik hoe bijzonder deze reis eigenlijk is. Zeker als je bedenkt dat hij al meer dan 35 jaar in Hollywood werkt en betrokken is geweest bij honderden producties.
En toch… daar draait het voor mij niet om.
Niet om Hollywood. Niet om een film. En ook niet om applaus.
Het begon allemaal met één vraag. Op een moment dat ik niets meer had.
En misschien is dat precies waar het voor jou ook begint.
Welke vraag durf jij jezelf nog steeds niet te stellen?
Wie ben jij echt? En wat zou jou echt gelukkig maken, als je alle verwachtingen van anderen loslaat?
En zoals we weten is gelukkig zijn, slechts een bijproduct, betekenis is de bron.
Ik had destijds geen keuze meer. Maar jij hebt die vandaag nog steeds.
Dus misschien is het tijd om die vraag wél te stellen. Niet morgen. Maar nu.
Twijfel minder. Faal meer. En droom daarna nog groter.
Of blijf je hangen in je droom… en noem je dat je leven?